De moed om niet altijd te weten en toch aanwezig te (durven) zijn en blijven. Twijfel die nuance mag brengen zonder minderwaardigheidscomplex. Fragiliteit en kracht als bondgenoten in één woord.
Welke herstelwaarde of toegevoegde waarde heeft dit woord?
Het herstelt mogelijks enigszins het evenwicht tussen de veelheid aan meningen (die vaak tot waarheden worden verheven) en de kracht van het niet-weten en nuance.
Wie/wat/welk moment ... belichaamt voor jou dit herstelwoord?
Wankelmoed is wat mij betreft overal inzetbaar. Als ouder bij moeilijke opvoedkundige vraagstukken, als facilitator van een groep, als zorgverlener, als onderwijzer, als bedrijfsleider, als politici ...
Welke hoop verbind je aan dit woord?
Misschien is het een zacht dekentje tegen de steeds sterkere polariserende wereld en maatschappij waarin we leven.
